เก็บตกจากวชิรวิทย์

  แม้ กทม. ตั้งเป้าเปิดสถานชีวาภิบาล 250 แห่ง รองรับสังคมสูงวัย แต่ปัญหาหลักคือ “รอยต่อของระบบ” ที่ไม่เชื่อมโยงกัน โดยเฉพาะระหว่างบ้าน–รถฉุกเฉิน–ห้องฉุกเฉิน ทำให้ผู้ป่วยระยะท้ายจำนวนมากไม่ได้จากไปตามความตั้งใจเดิม สังคมไทยยังมองการยื้อชีวิตเป็นความกตัญญู ส่งผลให้ผู้ป่วยจำนวนมากได้รับการรักษาที่เกินจำเป็น ทั้งที่การดูแลแบบประคับประคองมุ่งลดความทุกข์ ไม่เร่งและไม่ยื้อความตายโดยไม่จำเป็น กรุงเทพฯ มีโครงสร้างครอบครัวเดี่ยว คนอยู่ลำพังสูง ความไม่ไว้วางใจในชุมชน และกลไก อสม. ครอบคลุมไม่ทั่วถึง ทำให้โมเดลดูแลแบบต่างจังหวัดไม่สามารถนำมาใช้ได้เต็มรูปแบบ งบ สปสช. สำหรับผู้ป่วยระยะท้ายเฉลี่ยเพียงราว 10,442 บาทต่อปี ไม่สอดคล้องต้นทุนจริง ทำให้เนิร์สซิ่งโฮมเอกชนไม่จูงใจเข้าร่วม ส่งผลให้ “การตายดี” เสี่ยงกลายเป็นสิทธิของคนมีเงิน และซ้ำเติมความเหลื่อมล้ำในเมืองใหญ่     ความตายเป็นสัจธรรมที่ทุกคนต้องเผชิญ แต่ในเมืองหลวงที่ซับซ้อน ผู้คนนับสิบล้านคนอย่างกรุงเทพมหานคร การก้าวเดินสู่ช่วงสุดท้ายของชีวิต หรือที่เรียกกันว่า "การตายดี" ( Good Death) กลายเป็นความยากลำบาก   และเป็นโจท...